Periphery – PIII: Select Difficulty

For English version, please scroll down.

Begin vorig jaar kwamen de Juggernaut-albums van Periphery me onder ogen en die albums waren voor mij een opening naar hun muziek. Periphery kende ik van niet veel meer dan de hilarische clip van ‘Scarlet’ (als je die niet hebt gezien, zeker even waard om te checken!) en de agressie van ‘Make Total Destroy’. Pas na het uitkomen van het dubbelalbum vorig jaar leerde ik de band beter kennen en zag ik dat er veel meer achter deze band zat dan vreemde humor en agressieve muziek.

Begin dit jaar liet de band weten een vervolg te geven aan de succesvolle albums PI en PII, niet geheel verrassend genaamd PIII (met ‘Select Difficulty’ als subtitel). Een paar maanden later kwam de eerste single uit, ‘The Price is Wrong’, maar het nummer pakte me totaal niet. De stijlvolle melodieën die Periphery voor mij maakten wat het was waren verdwenen en in de plaats daarvan kwam muziek die agressief was puur en alleen om de agressie, zonder dat het bij mij enige emotie teweegbracht. Niet de beste start.

Als je mijn stukken regelmatig leest zal het u opvallen dat ik geen liefhebber ben van singles, maar een albumluisteraar ben. Dat was voor mij ook de reden om de overige singles (waarvan er naar mijn smaak net even wat te veel waren) niet te luisteren tot ik het volledige album in handen had. Wat iets langer duurde dan gepland, helaas. Enfin, uiteindelijk zijn zowel de elpees als de cd veilig aangekomen en dat is het moment dat ik het album van een andere kant begon te zien. Twee nummers die er voor mij direct met kop en schouders bovenuit staken waren ‘Remain Indoors’ en ‘Prayer Position’. Beiden laten Spencers enorme bereik op een zeer muzikale en volwassen manier horen zonder daarvoor energie in te leveren. Met name het refrein van ‘Prayer Position’ zit muzikaal perfect in elkaar; het is catchy en energiek, maar op het moment dat de emotie tekstueel omslaat verandert de melodie ook naar een wranger slot, wat spanning creëert die in de tekst daarachter weer goed naar voren komt. Ook ‘Flatline’ zit qua melodie erg goed in elkaar.

Een paar oude Bulb-demo’s hebben ook een plek gekregen op het album: ‘Absolomb’ en ‘Motormouth’ (eerder ‘Chocolate Flobs’). De laatste is erg zwaar en agressief en laat minder ruimte voor cleane vocalen Niet dat dat een straf is, want ook Spencers heated vocals zijn op dit album weer in topvorm. Desalniettemin vind ik ze op ‘The Price is Wrong’ nog steeds wat overdone en oppervlakkig. Voor de diepgang zou ik eerder naar ‘Marigold’ of ‘Catch Fire’ luisteren, waar ook het bandwerk mij meer aanspreekt. Deze nummers zijn in mijn ogen het meest radiovriendelijk en goede ‘instapnummers’ om naar dit album te luisteren.

Of dit het beste Periphery-album tot nu toe is? Laat ik het risico nemen om de hele fanbase op mijn nek te krijgen door nee te zeggen, maar het album is zeker in staat om met zijn voorgaande naamgenoten te concurreren. De productie is weer top, de nummers zijn vet, maar het mist voor mij – voorlopig – dat ene beetje magie dat de Juggernauts en PII hadden. Afgezien daarvan is dit album voor mij een waardig vervolg van zijn voorgangers.

Cijfer: 7
Door Erwin van Oostenbrugge, AlbumFeeds.com

 

English version:

Early 2015, I stumbled upon the Juggernaut albums by Periphery and they were an epiphany for me that lead me to dig deeper into their music. I knew little more about Periphery than the hilarious video of ‘Scarlet’ (if you haven’t seen it, you’re missing out!) and the pure aggression of ‘Make Total Destroy’. Only after the release of the double record last year, I started to know the band better and I became aware that there was much more to this band than just weird jokes and aggressive music.

A year after the release of the Juggernauts, the band stated they would create a follow-up to the successful records PI and PII, unsurprisingly called PIII (subtitled ‘Select Difficulty’). A couple of months later, the first single ‘The Price is Wrong’ dropped and I was completely underwhelmed. The stylish melodies that became synonym for Periphery to me were gone and instead I was presented with music that was aggressive for the sake of aggression, without conveying any emotion. Not the best of starts.

Now, if you’ve read my pieces before, you’ll probably have noticed that I’m not a big fan of singles, but prefer an album as a whole. This was the reason that I didn’t listen the (in my opinion way too many) other singles until I got hold of the entire record. Which took a bit longer than expected, sadly. Anyway, once the vinyl and the cd had arrived safely, I started to see another side of the record. Two songs that stood out immediately were ‘Remain Indoors’ and ‘Prayer Position’. Both showcase Spencer’s huge vocal range on a very musical and stylish way, without sacrificing any of the energy of the music. Especially the chorus of ‘Prayer Position’ is a musical masterpiece; it’s catchy and energetic, but when the emotion of the lyrics suddenly changes, the melody also comes to a tense ending, creating a musical atmosphere that underpins the dramatic lyrics. ‘Flatline’ also is melodically very satisfying.

A couple of the older Bulb-demos also made it on the record: ‘Absalomb’ and ‘Motormouth’ (previously called ‘Chocolate Flobs’). The latter is very heavy and aggressive and leaves little room for clean vocals. That’s not a punishment though, because Spencer’s heated vocals are as great as ever on this record. Nevertheless, they still feel a bit overdone and shallow on ‘The Price is Wrong’. For the deeper songs, I’d point towards ‘Marigold’ or ‘Catch fire’, on which the instruments appeal to me more as well. These songs seem to be the most radio friendly to me and they appear to be the best songs to listen to first to start listening to Periphery.

If you’d ask me if this is the best Periphery record yet, I’d take the risk of saying that it isn’t (and thereby enraging the entire fanbase), but the record is definitely capable to keep up with its namesakes. The production is great once again, the songs are very cool, but for me it misses that little bit of magic that the Juggernauts and PII had. Apart from that, this record is a worthy follow-up of its predecessors.

Mark: 7
By Erwin van Oostenbrugge, AlbumFeeds.com

Geef een reactie