Oh Hiroshima – In Silence We Yearn

(For English version, please scroll down.)

Al sinds ik Youtube ken is het mijn favoriete manier om nieuwe bands en nieuwe muziek te leren kennen. Je begint bij een band die je kent en klikt via de gerelateerde video’s door naar de meest bizarre onbekende bands in de wereld. En zo nu en dan kom je dan een band tegen waarvan je denkt: “Waarom heb ik die naam nooit eerder gehoord?”.

Ik za1001623_644407695587966_86095392_nl direct heel eerlijk zijn: ja ik klikte deze band aan om de naam. Hiroshima is de Japanse stad waar de Amerika de eerste atoombom op gooide. Naar schatting 78.000 mensen verloren op 6 augustus 1945 in een fractie van een seconde het leven. Waarom de band deze naam heeft gekozen durf ik niet te zeggen, dus ik besloot het ze te vragen. “De band is begonnen als een soloproject van onze gitarist Leif (Eliasson), en hij heeft de naam bedacht destijds. Uiteraard verwijst het naar het bombardement aan het einde van de tweede wereldoorlog en het kan gezien worden als een klaagzang over die massamoord, destructie en het verlies van menselijke waarde in het algemeen.” aldus Jakob Hemström (gitarist en vocalist).

‘In Silence We Yearn’ opent met ‘Ellipse’. Het nummer breekt direct al een post-rock cliché door de gezongen tekst en korte duur van het nummer. Het doorbreken van clichés is overigens absoluut geen slecht ding. Het nummer brengt een compacte “popachtige” versie van een klassiek post-rocknummer. De crescendo’s zijn allemaal aanwezig, maar de opbouwen zijn een stuk minder slepend. Een lekkere openingstrack, en een goede representatie van wat er komen gaat.

‘Mirage’ volgt het gewelddadige outro van ‘Ellipse’ op. Het nummer begint uitgekleed met het typische post-rockgitaargeluid over een stevig ritme gespeeld op de toms van een drumstel. De zanglijnen voegen de nodige melodie toe aan het geheel. Het nummer bouwt heel mooi geleidelijk op naar een middensectie die bestaat uit een muur van geluid en dissonantie. Na deze brug valt het nummer terug in intensiteit om te eindigen in een bijna Anathema-achtig outro.

‘Rauch’ is een nummer dat zwaar leunt op één riff die gaandeweg het nummer verandert in orkestratie en na een haast Katatonia-achtig zangstuk uitmondt in een hard post-rockoutro. Ik denk dat dit nummer iets krachtiger had kunnen zijn als de opbouw wat geleidelijker was geweest, maar de band lijkt bewust gekozen te hebben voor dit korte format.

‘Holding Rivers’ begint haast als een popnummer. Ik moest denken aan Snow Patrol. Een strakke drumbeat onder een getokkelde gitaar met daarover een melancholische zangpartij. Het nummer heeft overigens vanaf halverwege een heerlijk meeslepende cellolijn, en op het einde worden we toch nog getrakteerd op een wat vollere sound. Dit is het nummer dat je stiekem op een auto-cd kan zetten en waarbij al je meer popgeoriënteerde vrienden in no-time mee zullen zingen. Misschien een beetje misplaatst, maar zeker wel catchy en goed uitgevoerd.12038330_1132580713437326_5202688797752543782_n

Ik besluit Jakob te vragen naar de popinvloeden die terug te vinden zijn op het album. “Ik kan er wel aan toevoegen dat het onze visie is geweest te proberen een meer “directe” post-rockband te zijn aangezien dat is waar onze kracht ligt … maar ja je hebt gelijk. We hadden het gevoel dat er een gat was in het genre waarin wij ons proberen te nestelen.” zegt hij.

Als het nummer ‘Aria’ begint zou je haast denken dat je van cd gewisseld bent. De band trekt de lijn van het vorige nummer door met een (dan wel erg melancholische) popachtige sound. Het nummer bouwt wel op naar een krachtige en emotionele climax, maar de rauwe post-rocksound van de eerdere nummers is helaas wel verloren gegaan.

Gelukkig compenseert het laatste nummer, ‘Drones’, hiervoor. Dit is overigens ook mijn favoriete nummer van het album. Het nummer begint met een door drums gedomineerd intro met het kenmerkende reverb-post-rockgitaargeluid eronder. Het zorgt voor een erg stuwend geluid dat het gevoel geeft alsof er elk moment wat kan gaan gebeuren. Rond het midden van het nummer gooit de band alle remmen eraf en is het heerlijke volle geluid van het begin van het album weer terug. Als dan vervolgens de zanglijn er nog in gemixt wordt ontstaat er iets unieks. Ik wil iedereen van harte aanbevelen dit nummer op te zoeken op bandcamp en er een keer naar te luisteren, bij voorkeur op een regenachtige dag.

Sinds de komst van Spotify en Youtube koop ik nog maar zelden cd’s. Maar voor Oh Hiroshima heb ik een uitzondering gemaakt. Ze vullen het gat tussen het moeilijk te betreden post-rockgenre en het goed luisterbare pop- / indie-rockgenre met een cd die wellicht niet heel lang is maar wel van begin tot eind gevuld is met kwaliteit en daarnaast ook erg divers is. Ik hoop in de toekomst nog veel van deze band te horen!

Geschreven door: Gertjan Kampen

http://ohhiroshima.bandcamp.com/

https://www.facebook.com/ohhiroshima/?fref=ts

 

 

Ever since I first discovered YouTube it has been my favourite way to discover new bands and music. You start by searching for a band you know and by clicking through the “related videos” you can find the most bizarre and unknown bands in the world. And every so often you come across a band that makes you wonder: “Why haven’t I heard your name before?”.

Alright I’ll be honest: yes I did click on this band solely because of its name. Hiroshima is the name of the Japanese city that was the first city ever to be targeted with a nuclear bomb. It is estimated that 78.000 people lost their lives in a fraction of a second on the 6th of august 1945. I couldn’t find why the band chose this name, so I decided to ask them. “The band started off as a solo-project by our guitarist Leif (Eliasson), so it was he who came up with the name when the band was just him. It of course refers to the bombing of Hiroshima at the end of WW2 and can be seen as a lament over mass-death, destruction and reduction of human value in general.” according to Jakob Hemstöm (guitar and vocals).

In Silence We Yearn’ opens with the track ‘Ellipse’. Right out the gate Oh Hiroshima breaks a few post-rock clichés by having both vocals and a rather short runtime for the track. This is by no means a bad thing. The song represents a compact, almost pop-like, version of a classic post-rock song. All the build-ups are there but they tend to drag a lot less. A great opening track and a good representation of what the rest of the album will bring.

Mirage’ is the next track after the rather brutal last part of ‘Ellipse’. The song starts out with a bare bottom familiar post-rock guitar riff that is played over a strong tom-based rhythm on the drums. The vocals add a layer of melody to it all, and that works out really well. The song smoothly builds to a crescendo halfway through the song that is a wall of dissonant sound. After this crescendo the band calms it down to end in an almost Anathema-like outro.

Rauch’ is a track that heavily relies on a single riff that builds during the song. After an almost Katatonia-like vocal part the song ends in a hard post-rock outro. I personally think the song would have benefited from a longer build up, but it is obvious the band deliberately chose this format.

When ‘Holding Rivers’ starts I almost assumed that I mistakenly skipped to a Snow Patrol-song. A strong drumbeat layered with a guitar that plays broken chords and a melancholic vocal line make that this song really stands out. The song also features a very emotional cello part, and near the end the band pulls out a very strong last verse. You could sneak this song onto a CD and I bet you that in no time your more pop-oriented friends will be singing along. The song might be a bit out of place, but it sure is well executed and it certainly sticks.

I decide to ask Jakob about the pop influences that can be found on the album. “I can also mention that our vision has been to try to be a more direct post-rock band since we have felt that’s where our strength lies. … But, yes you are totally right. We have felt a gap there within the genre and I think that might be where we are trying to find our own space.”

Aria’ follows the style of ‘Holding Rivers’ and plays out to be a, albeit a very melancholic, more pop-like song. The song does build to a very powerful and emotional climax, but I can’t help to long for the post-rock sound that I heard at the start of the album.

Lucky for me the closing track of the album delivers in this department. ‘Drones’, my favourite track of the album, starts out with a very strong drumbeat that is accompanied by a very typical reverb-post-rock guitar line. This combination works out very well and it gives the impression that all hell could break loose at any point. And it does. The band lets go of the breaks and goes all in halfway through the song, and we once again hear that wonderful full sound from the first tracks. Once the vocals are added the song changes into something truly unique. I would highly recommend that everyone checks this song out in the band’s bandcamp, preferably on a rainy day.

Every since YouTube and Spotify started to provide free ways to listen to music I rarely found myself buying a CD. But for Oh Hiroshima I made an exception. They try to close the gap between the hard-to-get-into post-rock genre and the very easy-to-listen-to pop- / indie-rock genre, and although the CD might not have the longest runtime, it leaves you wanting more. This CD is not only very diverse, it’s also a very high quality release. I surely hope this band will have a bright future and we’ll see more releases from them.

http://ohhiroshima.bandcamp.com/

https://www.facebook.com/ohhiroshima/?fref=ts

Geef een reactie