Paul Simon – Stranger to Stranger

For English version, please scroll down.

Paul Simon is een van de artiesten die mij mijn hele leven achtervolgen zonder dat ik er ooit echt helemaal in ben gedoken en staat daarmee bij mij op eenzelfde plaats als Foo Fighters, Coldplay en Porcupine Tree. Zijn inmiddels bijna 50-jaar-lange carrière heeft pareltjes als ‘The Boxer’, ‘Still Crazy After All These Years’, ‘Call Me All’ en mijn persoonlijke favoriet ‘Long Long Day’ voortgebracht die tot op de dag van vandaag wereldwijd geliefd zijn. Voor mij was het daarom een droom die uitkwam toen ik hem vorig jaar in de Ziggo Dome in actie mocht zien met een van mijn andere grote voorbeelden, Sting.

Toen ik me aan het voorbereiden was op dat concert kwam ik erachter dat een bepaalde lijn zijn muzikale carrière in tweeën splitst. Na een geweldig decennium aan muziek met zijn vriend Art Garfunkel besluit Paul Simon in 1972 solo te gaan en zijn eerste drie albums zijn een daverend succes. Ook ‘One Trick Pony’, een soundtrack voor een allerminst geweldige film, blijkt een gouden greep te zijn geweest, maar het daaropvolgende album ‘Hearts and Bones’ valt als een baksteen uit de lucht. Deze anticlimax gebruikt Paul Simon om zijn carrière een andere wending te geven en zo ontstaat ‘Graceland’, een album vol etnische muziekstromingen, waar hij vanaf dat moment een groot deel van zijn muzikale ideeën aan wijdt.

Om heel eerlijk te zijn is dat het moment wanneer ik hem ben kwijtgeraakt, waarschijnlijk ook niet allerminst omdat hij sinds die tijd weinig tot niets meer doet aan promotie. Zo ontdekte ik pas dat dit album in de maak was toen de eerste twee singles naar buiten kwamen. Met name ‘Wristband’ heeft een goede indruk op me achtergelaten met zijn aanstekelijke Flamencogeluiden, die trouwens ook op ‘The Werewolf’ en ‘The Riverbank’ te horen zijn. Hier en daar zijn ook wat microtonale instrumenten te horen, die volgens Paul Simon zijn gebaseerd op het werk van Harry Partch. Ondanks alle uitheemse geluiden is het niet vervelend om naar deze nummers te luisteren, in tegendeel, het verfrissende geluid samengevoegd met catchy Simon-esque melodieën zorgen ervoor dat je dit album meerdere keren kan luisteren en er iedere keer iets anders uit kan halen. Ook de licht komische teksten helpen je om je aandacht erbij te houden en toveren hier en daar een glimlach op je gezicht (‘He made a fairly decent living, had a fairly decent wife. She killed him, uh.. Sushi knife’).

Dit betekent echter niet dat het alleen maar platte humor is op deze plaat. ‘Stranger to Stranger’ dringt zowel muzikaal als tekstueel door tot op het bot. Het doet me denken aan hoe ‘Still Crazy After All These Years’ het concept van liefde op zo’n kinderlijk eenvoudige, maar oprechte manier benadert, maar ditmaal gaat het daarnaast ook over eenzaamheid en het verlangen naar het hebben van een dak boven je hoofd. Ook ‘Proof of Love’ brengt me in gedachten terug naar de vroegere Paul Simon-periode, met name door de akoestische gitaar die vrij dik op de voorgrond ligt.

Ik zou een boek kunnen schrijven over dit album, maar mijn woordenlimiet is bereikt. Dit is het eerste album dit jaar dat mij op een dieper niveau raakt dan alleen het muzikale. Deze muziek doet iets met je, het zet je in beweging, maar dwingt je ook te reflecteren op wat er om je heen gebeurt. Onderwijl ligt er ook een sausje van licht sarcasme op de teksten. Dit album is weer een onverklaarbaar fenomeen van het genie van Paul Simon, hier valt jaren over te praten zonder dat er een zinnig woord wordt gezegd. De muziek spreekt voor zichzelf.

Cijfer: 9,5

Geschreven door Erwin van Oostenbrugge voor AlbumFeeds.com

 

English version:

Paul Simon is one of those artists that have always been close to me despite the fact that I never really took the time to get into them and thus for me he stands on the same level as Foo Fighters, Coldplay and Porcupine Tree. Throughout his close to 50 years of making music he has written classics such as ‘The Boxer’, ‘Still Crazy After All These Years’, ‘Call Me Al’ and my own personal favorite ‘Long Long Day’, which to this day are still loved all over the world. To me it was a dream-come-true to see him perform at the Ziggo Dome last year, alongside one of my other longtime heroes, Sting.

When I was preparing for that particular concert I realized that there was a line dividing his career in two. After a great decennium of making music with Art Garfunkel, Paul Simon decided it was time to go solo in 1972 and his first three records are worldwide hits. ‘One Trick Pony’, the soundtrack of a not at all spectacular movie, also proved to be a great move, but the following record ‘Hearts and Bones’ never even charted. This anticlimax was the turning point for Paul Simon’s career when he decides to make a record with ethnic musical styles, resulting in the massively popular ‘Graceland’ and becoming one of the main influences for his later work.

To be fair, this is the moment I lost track of him, probably also due to the fact that he hasn’t done a lot of advertising ever since. That’s how I only realized this record would come out at the moment the first two singles dropped. Especially ‘Wristband’ immediately got my attention with the contagious Flamenco groove, which can also be found on ‘The Werewolf’ and ‘The Riverbank’. Here and there some sparse microtonality is used, which – according to Paul Simon – is loosely based on the musical works of Harry Partch. Despite the native sounds, the songs aren’t hard to listen to for the untrained ear. Quite the contrary: the refreshing sounds paired with the catchy Simon-esque melodies make the record easy to listen to time and time again while each time finding new things within the music. The mildly comical lyrics also help to keep you listening, while sporadically making you grin a bit. (‘He made a fairly decent living, had a fairly decent wife. She killed him, uh.. Sushi knife.’)

That being said, this isn’t a shallow comedy record. ‘Stranger to Stranger’ is a song that both musically and lyrically sends shivers down your spine. It reminds me of the way ‘Still Crazy After All These Years’ describes the concept of love in a basic, but pure way, though this time the song covers the subjects of loneliness and the desire to just have a place to stay. ‘Proof of Love’ also brings me back to the early Paul Simon days, mainly because of the leading role the acoustic guitar has.

I could probably write a book about this record, but for AlbumFeeds I only have so many words I can use. This is the first record this year that connects with me on more than just a musical level. This music does something to you, it activates you, but it also forces you to reflect on what’s happening around you. In the mean time there’s still a touch of sarcasm on the lyrics. This record is another incomprehensible piece of work by the genius that is Paul Simon, there’s loads and loads to say about it, but our words won’t ever come to the core of it. The music speaks for itself.

Mark: 9,5

By Erwin van Oostenbrugge, AlbumFeeds.com

Geef een reactie