Moonsorrow – Jumalten Aika

Soms heb je dat mensen denken dat je heel erg into een genre bent. En zo nu en dan leidt dat tot ietwat gênante situaties. Om eens een gek voorbeeld te noemen: je bent drummer en speelt in een Folk Metalband, maar eigenlijk luister je zelden Folk. Dan is het natuurlijk wel even een ding als je een album toegeschoven krijgt onder het mom van “dat past mooi in je straatje”. Gelukkig was het een band die ik wel eens eerder had gehoord. ‘Jumalten Aika’ (‘The age of Gods’), het zevende studioalbum van Moonsorrow, is de afgelopen week mijn soundtrack geweest.

Press_Cover_01Eerst even kort inzoomen op de band. Moonsorrow profileert zich als een “Paganmetalband”, en zodoende nemen ze het onderwerp van de Noorse mythologie en het genre behoorlijk serieus, in tegenstelling tot meer “gimmicky” bands zoals Finntroll / Turisas / Amon Amarth. Moonsorrow schrijft daarnaast doorgaans lange nummers, duister, sfeervol en met hier en daar een totaal onverwachte melodische inval. De bands biografie zegt het het best: “Dit is Paganmetal. Een wervelwind van duisterheid en grootsheid, ondergedompeld in mythen”.

Het album is in zijn geheel Fins gezongen. Dit zorgt voor een uitdaging als het op de teksten aankomt, maar gelukkig staan er redelijke vertalingen online en worden deze meegeleverd met alle fysieke CD’s. Als dat nog geen service is! Het album gaat niet over specifieke historische gebeurtenissen maar meer over observaties en interpretaties. Verhalen over de nietigheid van de mensheid, de macht van Goden en niet te vergeten strijd en dood.

In eerste instantie lijkt de playlist van vijf nummers wat karig, maar zodra je ziet dat de CD toch een stevige zevenenzestig minuten vult dan weet je dat je achterover kan leunen voor een hele rit.

Jumalten Aika’ (“The age of Gods”) begint met een voor Moonsorrow-begrippen wat voorspelbare soundscape intro. Een kabbelend riviertje, een fluit en wat extra achtergrondgeluiden. In minder dan een minuut bouwt dit op tot een catchy riffje compleet met melancholische zang om vervolgens om te slaan naar snoeiharde Black Metal, maar dit zonder de catchy melodielijn kwijt te raken tussen al het gitaar- en drumgeweld. Ik kan niks dan lof spreken over hoe vloeiend de snoeiharde blastbeats met Black Metalgrunts overlopen in super melodische lijnen die af en toe “gevaarlijk” dichtbij Power Metal komen, maar toch de ruwheid die past bij het Black Metalelement behouden. Orkestraal is het geheel gelaagd: van koper tot strijkers, mondharpen, fluiten, cleane zang, alles wordt ingezet om er voor te zorgen dat het twaalf minuten durende eerste nummer divers blijft, en met succes.

Ruttelhto sis. Päivättönän Päivän Kansa’ (“Plague Grove incl. People of the Dayless Day”) (Moonsorrow gaat weinig vrienden maken buiten Finland met dit soort tongbrekende titels vermoed ik) pakt de draad op waar ‘Jumalten Aika’ stopt. Met een knap staaltje a capella zang gevolgd door, je raadt het al, wederom een harde Black Metal riff. Maar ook nu weet Moonsorrow te voorkomen dat de niet Black Metalfan (zoals ikzelf) zich gaat vervelen door minutenlange GGblastbeats of monotone gitaarriffs. Halverwege het nummer zit een breakdown met een haast “Lord of the Rings”-achtige melodielijn en een leuk stukje monoloog.

Suden Tunti’ (“The hour of the Wolf”) zet de trend voort en gooit nog wat extra mondharpen in de strijd gecombineerd met overdrive gitaren die hier en daar wat Finntroll-achtige proporties aannemen.

Press_Photo_01Mimisbrunn’ verdient wat extra aandacht. Het nummer begint als een akoestisch nummer dat middels een epische overgang een erg melancholische toon aanneemt. Het nummer gaat over het hoe de Noorderlingen hun geloof kwijtraakten. Het nummer voelt, ondanks het onderbroken wordt door vrolijke melodieën, weemoedig aan. Het thema is gedurende het hele nummer hetzelfde maar door slimme tempowisselingen en het spelen met de orkestratie verveelt het geen minuut. ‘Mimisbrunn’ werd ook al snel mijn favoriete Moonsorrow-track. Het enige dat wegneemt van de track is de fade-out op het einde die een beetje vorige-eeuws aanvoelt.

Ihmisen Aika (Kymarrus Pimeyteen)’ (‘The age of man (a bow into darkness)’) bindt alle elementen van het album nog een keer samen. Het nummer heeft ergens ook wel wat weg van Einherjers ‘Av Oss, For Oss’-album maar weet genoeg eigen identiteit te bewaren om een goede toevoeging te zijn aan het album.

Jumalten Aika’ is een verassend gevarieerd album. Het is een mix van Falckenbach, Einherjer en hier en daar een vleugje Equilibrium met een flinke dosis van Moonsorrows eigen Black Metalsound. De band zegt zelf dat dit hun meest “folk” album is en daar stem ik mee in. De gelaagdheid zorgt voor een vol geluid en de mix zorgt dat alles goed hoorbaar blijft. Een aanrader voor iedereen die van snoeiharde melodische muziek houdt en Black Metalvocalen niet storend vindt.

Geschrevem door Gertjan Kampen voor Albumfeeds.com

http://moonsorrow.com/

http://www.centurymedia.com/

Every now and then people, mistakenly, think you listen a lot to a certain genre of music. Every so often this can lead to embarrassing situations. For instance: you happen to be the drummer in a Folk Metal band, but in reality you rarely listen to Folk Metal. Then you’re asked to review a Folk Metal CD because “it’s right down your alley”. That could have been an awkward situation, but thankfully it was a band I already knew. ‘Jumalten Aika’(“The age of Gods”) is the 7th studio album of Moonsorrow and for the last week it has been my soundtrack.

Let’s talk a bit about Moonsorrow first. Moonsorrow promotes itself as a Pagan metal band, and in doing so they take the Nordic mythology and its subject very seriously. This in contrast to bands that are using it more like a gimmick like Finntroll, Turisa and Amon Amarth. Moonsorrow’s songs are usually long, dark, and atmospheric with unexpected melodic intervals. The press biography says it best: “This is pagan metal. A maelstrom of gloomy grandeur drenched in myth”.

All the tracks on this album are sung in the Finnish language. This complicates trying to find out what the albums’ songs are about, but thankfully English translations can be found online and translations will also be included in all physical releases. ‘Jumalten Aika’ tells “stories of gods, of men and their fickle fates, of fire and death, of creation itself and most importantly, the runes”, Ville Sorvali (bass & lead vocals) details. “They are not meant to repeat any old lore word by word. They are observations and interpretations.

At first glance the 5-track CD seems a bit minimal, but on closer inspection you’ll see the album is a solid 60 minutes long. Sit back and prepare to be taken on a journey.

Jumalten Aika’ (‘The age of Gods’) starts of with the quintessential Moonsorrow soundscape intro. A babbling brook, a flute and some more background noises build up to a catchy rhythm that is layered with melancholic singing that swiftly turns into a brutal Black Metal track, but without losing the catchy melody in all the guitar and drum violence that is thrown at us. I have to compliment the band for its ability to fluently transition from brutal Black Metal blastbeats with grunts to hyper melodic parts that get “dangerously” close to Power Metal territory, and doing so without losing some of the Black Metal elements. Moonsorrow went all in with its orchestration. Everything from strings to brass, flutes, clean vocals and mouth harps are thrown into the mix and that makes it so the twelve minutes long first song never gets repetitive.

Ruttelhto sis. Päivättönän Päivän Kansa’ (“Plague Grove incl. People of the Dayless Day”) (Moonsorrow isn’t going to make many friends outside Finland with these unpronounceable titles) continues where ‘Jumalten Aika’ left off. The intro features an impressive a-cappella part that ,unsurprisingly, dissolves into a heavy Black Metal riff. However once again Moonsorrow keeps it varied enough so that even a not Black Metal fan (like myself) doesn’t get bored by minute long blastbeats and pounding guitars. The bridge of the song consists of a breakdown that is reminiscent of “Lord of the rings” with a nice bit of monologue.

Suden Tunti’ (“The hour of the Wolf”) continues the same style with some added mouth harps for that extra Folk like sound. The over-driven guitars at times sound a bit like the kind of sound Finntroll might use.

Mimisbrunn’ deserves a little extra attention. The song starts out as an acoustic song that transitions (through a very epic transition) into a very melancholic song. The song tells us about people of the North losing their faith. The song, even though it features some very happy melodies, overall is very depressive sounding. During the song the band reuses the theme of the song, but by clever changes in tempo and orchestration it never gets dull. ‘Mimisbrunn’ became my favourite Moonsorrow track after a few listens. It’s a shame it ends in a rather 90’s fade out.

Ihmisen Aika (Kymarrus Pimeyteen)’ (‘The age of a man (a bow into darkness)’) cleverly combines all the elements of the album thus far. From time to time it reminisces me of the ‘Av Oss, For Oss’ album by Einherjer, but it manages to have enough of a personality that it deserves a spot on this album.

Jumalten Aika’ turns out to be a surprisingly varied album. It’s a mix of Falckenbach, Einherjer with a little touch of Equilibrium that is constantly layered with a dose of Moonsorrow’s own Black Metal sound and Pagan identity. The band claims that this is to date their most “Folk” album, and I fully agree. There is a lot of layering going on, but all the layers are nice and audible due to a well-done mix. This album is highly recommended to everyone that enjoys relentless melodic music and isn’t scared away by Black Metal vocals.

Written by Gertjan Kampen for Albumfeeds.com

http://moonsorrow.com/

http://www.centurymedia.com/

Geef een reactie